ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
Βρίσκεται στην κεντρική πλατεία Μαρκοπούλου, επί της οδού Αθηνών –Σουνίου. Ανήκει στον τύπο της σταυροειδούς Βασιλικής, μετά τρούλου. Το αρχικό αρχιτεκτονικό σχέδιο του ναού, που αποδίδεται στον Ερνέστο Τσίλερ ,δέχτηκε σοβαρές τροποποιήσεις από τον αρχιτέκτονα Ραζή. Θεμελιώθηκε το Φεβρουάριο του 1886 και εγκαινιάστηκε στις 21 Μαΐου 1904 επί αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου του Α’. Η αγιογράφηση του ναού έγινε από το γνωστό αγιογράφο Δημήτριο Γεωργαντά.

  περισσοτερες φωτογραφιες εδω




ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ (ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ)
Το 1906 ανατέθηκε από τον τότε Δήμαρχο Δημήτριο Σωτηρίου στον εργολάβο Δημήτριο Χρ. Ευαγγελίου η ανοικοδόμηση του νέου Ναού στο Κοιμητήριο , ο οποίος τιμάται στη μνήμη του Αγίου Ελευθερίου. Ο Ναός είναι απλή θολωτή βασιλική με στοιχεία δυτικότροπης αρχιτεκτονικής, Τα εγκαίνια τελέστηκαντο φθινόπωρο του 1907 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Κον Θεόκλητο τον Α’. Το Ιερό Βήμα (κόγχη και πρόθεση) ζωγραφίστηκε από τον αξιόλογο αγιογράφο Δημήτριο Γεωργαντά .

 

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΟ ΒΑΡΑΜΠΑ
Βόρεια απ’ την πόλη του Μαρκόπουλου βρίσκεται η κομψότατη μικρή εκκλησία της Παναγίας Βαραμπά. Ο ναός ανήκει στον τύπο του ελεύθερου σταυρού, χωρίς νάρθηκα. Η αρχική χρονολόγηση τον τοποθετούσε στον 13ο αιώνα, αλλά νεώτερες μελέτες τον έχουν αναχρονολογήσει “κατεβάζοντάς” τον στον 12ο αιώνα (Μπούρας). Η τοιχοποιία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, δεδομένου ότι στα κάτω μέρη των τοίχων αποτελείται από spolia, ψηλότερα από ογκώδεις πωρόλιθους, ενώ κοντά στις κεραίες είναι κατασκευασμένη με τέλειο πλινθοπερίκλειστο σύστημα, το οποίο πλέον δεν είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτο, αφού οι τοίχοι του ναού έχουν καλυφθεί με ασβέστη.

Στο τόξο του δυτικού τοίχου ιστορείται η Σταύρωση. Αν και δε διακρίνεται καλά, η σκηνή είναι ωραιότατη και εκφραστική, θυμίζοντας τη Σταύρωση στο Δαφνί. Η σύνθεση είναι λιτή και περιλαμβάνει λίγα πρόσωπα σε εξαιρετικά συγκρατημένες στάσεις. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση του Ιωάννη, ο οποίος δεν εικονίζεται στη γνωστή, περιπαθή στάση με το ένα χέρι στο μάγουλο να στηρίζει το γερμένο κεφάλι, αλλά με κλειστό Ευαγγέλιο στο αριστερό χέρι και να κοιτά τον θεατή. Πρόκειται για μια ιδιομορφία που δίνει έμφαση στην έννοια της ιστορικής μαρτυρίας. Ο Ιωάννης εδώ εικονίζεται ως ο ιστορικός που βλέπει και που μαρτυρεί (Ελ. Γκίνη-Τσοφοπούλου). Η τοιχογραφία αυτή χρονολογείται στους παλαιολόγειους χρόνους, λίγο πριν την άλωση. (Ξυγγόπουλος).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα σπαράγματα τοιχογραφιών που απεκαλύφθησαν στο τύμπανο του τρούλου. Πρόκειται για τέσσερις μορφές, προφανώς προφητών, οι οποίοι εικονίζονται με πολυτελέστατα ενδύματα κεντημένα με μαργαριτάρια και μοτίβα από κρινάνθεμα, ρόδακες και εφαπτόμενους ένσταυρους κύκλους, χαρακτηριστικά της ζωγραφικής του 12ου-13ου αιώνα. Δυστυχώς είναι αδύνατη η ταύτιση των προσώπων, έτσι ώστε να εξαγάγουμε συμπεράσματα σχετικά με την επιλογή των προφητών κ.λ.π., αφενός γιατί δεν έχει σωθεί επιγραφή, αφετέρου γιατί τα υπολείμματα κειμένου στο ανοιχτό ειλητάριο του τελευταίου προς νότον προφήτη είναι αδύνατον να αναγνωρισθούν.

Το τοπωνύμιο Βαραμπάς, που ονομάζει την εκκλησία της Παναγίας, είναι πιθανόν φραγκικής προέλευσης και σχετίζεται με τη δραστηριότητα των φράγκων κατακτητών στην περιοχή αυτή της Αττικής μετά το 1204, αφού στην ευρύτερη περιοχή Μεσογείων απαντούν μέχρι σήμερα πολλοί παρόμοιοι τοπωνυμικοί τύποι. Για παράδειγμα, αναφέρουμε τα Κλήσια Φράγκου, Παλάτι, Φράτι, κ.λ.π.

 

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ
Στο τέλος της οδού Ευαγγελίστριας στο Μαρκόπουλο, καθώς πηγαίνουμε για τα χωράφια, δεξιά, βρίσκεται ο ναός της Παναγίας της Ευαγγελίστριας. Είναι απλή, θολωτή βασιλική με δίρρικτη στέγη, σκεπασμένη με κεραμίδια. Στους κατοίκους της πόλης επικρατεί η άποψη ότι ο ιδρυτής του ναού είναι ο Μήτρος Ηλίας, ο οποίος τον έκτισε το 1874. Το πιθανότερο, όμως είναι ότι ο Μήτρος Ηλίας είναι απλώς ο ανακαινιστής του ναού και της προσθήκης του εξωνάρθηκα, όταν ο ναός είχε καταστραφεί από άγνωστη αιτία, καθώς και εκείνος που τον καλόπιασε. Σημειώνεται ότι ο ναός της Παναγίας της Ευγγελίστριας ήταν και εξακολουθεί να παραμένει ιδιόκτητος. Εορτάζει στις 25 Μαρτίου.

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ
Ο Ναός της Παναγιάς αποτελεί θολωτή δρομική βασιλική με στέγη δίρρικτη που κτίστηκε τις αρχές του 18ου αιώνα και ιστορήθηκε από τους μαθητές του Γεωργίου Μάρκου το 1767μ.Χ.Ο Ναός πανηγυρίζει την Παρασκευή της Διακαινισήμου (Ζωοδόχου Πηγής) και της καταθέσεως της Τίμιας Ζώνης (31 Αυγούστου), αν και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Αυτό έγινε γιατί στην περιοχή μας υπάρχουν άλλα δύο ναοί τιμώμενοι στην Κοίμηση της Θεοτόκου (Παναγία στην Κουτάλα και Παναγία στην Μερέντα).

 


ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Στο κέντρο και νοτιοδυτικά του ναού Αγ. Ιωάννου βρίσκεται κτισμένη η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και στη νοτινή πλευρά της έχει κολλημένη τη μικρή εκκλησία της Αγίας Θέκλας. Είναι απλή θολοσκεπής δρομική βασιλική των χρόνων της Τουρκοκρατίας με δίρρηκτη στέγη. Άρχισε να οικοδομείται γύρω στο 1730μ.χ. με χρήματα της μοναχής Χρυσάνθης και με κόπο και μόχθο από τους ιερείς Ιωάννη και Ιωάννη και απ’ όλους τους κατοίκους της περιοχής του Μαρκοπούλου. Η ιστόρηση της με εικόνες ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου 1741 από τον Γεώργιο Μάρκου και ολοκληρώθηκε το 1751 από τους μαθητές του, Γεώργιο Κυπριώτη και Αντώνιο Μάρκου, οπότε και εγκαινιάστηκε από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Άνθιμο 14 Αυγούστου 1751μ.Χ. Ο περίβολος των εκκλησιών χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο μέχρι το 1882.



Ταξιάρχης Δάγλα, Μαρκόπουλο
Στην έξοδο του Μαρκόπουλου, αριστερά της λεωφόρου που οδηγεί στο Σούνιο, μέσα στα όρια του αρχαιολογικού χώρου της Μερέντας βρίσκεται ομάδα μνημείων που χρονολογούνται από τα χρόνια της ύστερης αρχαιότητας μέχρι τους υστεροβυζαντινούς χρόνους. Πρόκειται για την περιοχή στην οποία υψώνεται ο λόφος Δάγλα και όπου στην αρχαιότητα εκτεινόταν ο αρχαίος δήμος Αγνούντος. Ανάμεσα σε ερείπια ναών, δυτικά του Φράγκικου Πύργου που υψώνεται στην κορυφή του λόφου, διατηρείται ακέραιος ο ναός του Ταξιάρχη.

Η εκκλησία έχει τον τύπο ελεύθερου σταυρού και σήμερα φέρει προσθήκες στη δυτική πλευρά και ασβεστώματα στις όψεις που καλύπτουν την αρχική τοιχοποιία της.

Οι τοιχογραφίες του Ταξιάρχη που χρονολογούνται στα τέλη του 13ου αι. διατηρούνται κυρίως στο Ιερό και στον τρούλο. Στην αψίδα εικονίζεται η Θεοτόκος όρθια με τον Χριστό μπροστά στο στήθος της (Κυριώτισσα). Τη συνοδεύουν δύο άγγελοι σε προσκύνηση, ενώ στην κατώτερη ζώνη απεικονίζονται τέσσερις ιεράρχες. Στον τρούλο δεσπόζει η μορφή του Παντοκράτορα, ενώ στο τύμπανο του τρούλου εικονίζονται προφήτες και άγιοι ανά ζεύγη. Η παρουσία αγίων στον τρούλο, και μάλιστα ιαματικών (Άγιοι Ανάργυροι, Άγιος Παντελεήμων, Αγία Θεοδότη-η μητέρα των Αγίων Αναργύρων), αποτελεί όχι μόνον επιβίωση παλαιάς παράδοσης, αλλά και ένδειξη για το ότι ο άγνωστος κτήτορας του ναού ίσως είχε αρχικά αφιερώσει την εκκλησία στη μνήμη τους. Οι τοιχογραφίες αποδίδονται σε δύο ομάδες ζωγράφων, πράγμα σύνηθες στις εκκλησίες της Αττικής της ίδιας εποχής. Μπορεί να ενταχθούν στην τρίτη και κάπως επαρχιακή τάση (υπάρχουν άλλες δύο κυρίαρχες τεχνοτροπικές τάσεις στην Αττική της εποχής), στην οποίαν οι ζωγράφοι αποδίδουν με απλά ζωγραφικά μέσα πρόσωπα εκφραστικά με ψυχική ένταση.

 

 

 


ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΟ ΚΑΔΙ
Πηγαίνοντας προς την Μερέντα από τον αγροτικό δρόμο, συναντάμε δεξιά ένα άσπρο εικονοστάσι. Παίρνοντας αυτό το δρόμο οδηγούμαστε στον Άγιο Γεώργιο. Είναι δίρρηκτη μονόκλιτη Βασιλική σκεπασμένη με κεραμίδια. Χρονολογείται γύρω στον 16ο αιώνα. Έχει αξιόλογες αγιογραφίες. Είναι περιτριγυρισμένος με μαντρότοιχο. Έχει στρογγυλή τσιμεντένια τράπεζα. Εορτάζει στις 23 Απριλίου.

 

 


ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ (ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ)
Κοντά στο νέο ναό της Αγίας Μαρίνας σώζονται τα θεμέλια της μονόκλιτης παλιάς εκκλησίας. Η παλιά Αγία Μαρίνα καταστράφηκε από ληστοπειρατές ή από τα άγρια κύματα, που κατέσκαψαν τα θεμέλια της και τη σώριασαν σε ερείπια. Ο νέος Ναός είναι σχέδιο του αρχιτέκτονα Βασιλείου Νικολαΐδη, Θεμελιώθηκε στις 3 Ιουνίου 1950. Τα εγκαίνια του ναού έγιναν στις 24 Ιουνίου 1951 από τον Σεβ. Μητροπολίτη Αττικής κ.κ. Ιάκωβο.

 περισσοτερες φωτογραφιες εδω

 



ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ
Δεξιά του δρόμου Μαρκοπούλου–Πόρτο Ράφτη, στην θέση Αγγελίσι, εκεί που βρίσκεται η βρύση και πάνω στον λόφο, είναι χτισμένη η δίκλιτη – δίδυμη εκκλησία της Αγίας Τριάδος.
Τα δύο συγκοινωνούντα με τόξα κλίτη του Ναού έχουν αμφίκλινη στέγη με κεραμίδια. Στο εσωτερικό του Ναού (Ιερό Βήμα, βόρεια και νότια πλευρά) σώζονται αξιόλογες τοιχογραφίες ζωγραφισμένες από μεγάλο τεχνίτη αγιογράφο. Στον περίβολο του Ναού υπάρχουν αρχαία και πρωτοχριστιανικά αρχιτεκτονικά μέλη. Από το 1816 λειτούργησε μοναστήρι με τον μοναχό Διονύσιο που προερχόταν από την Μονή Πεντέλης. Ο μοναχός τη περίοδο εκείνη κατασκεύασε έργα καλλωπισμού στην γύρω περιοχή όπως την βρύση, το υδραυλικό σύστημα απομάκρυνσης των ομβρίων υδάτων 

 

 

 

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΤΗΝ ΜΕΡΕΝΤΑ 
Ανατολικά του Μαρκοπούλου στη θέση Μαζαρέκου, δίπλα ακριβώς από το παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι της Αγίας Άννας, βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανάσιου Αρχιεπισκόπου Αλεξάνδρειας. Ο ναός είναι απλή, μονόκλιτη στέγη σκεπασμένη με κεραμίδια. Είναι επιμήκους, χωρίς φωτιστικά ανοίγματα και εξωτερικά παρουσιάζει ημικυκλικό θόλο. Είναι τύπος, που την περίοδο της Τουρκοκρατίας, είναι πολύ διαδεδομένος. Ο ναός του Αγίου Αθανασίου είναι ιστορημένος από αξιόλογο αγιογράφο. Συγκρίνοντας όλα τα στοιχεία του ναού στοιχεία που χαρακτηρίζουν την περίοδο της Τουρκοκρατίας, τοποθετούν την κατασκευή του ναού την περίοδο αυτή και ιδιαίτερα κατά τον 18ο αιώνα.
Ο ναΐσκος δεν περιβάλλεται από μαντρότοιχο, περισώζει όμως ίχνη παλαιότερου περιβόλου.
Ανάμεσα στα πολύκλαδα πεύκα, προβάλλει το σήμαντρο της εκκλησίας. Μέσα σ’ αυτή την Πατριαρχική γαλήνη αναπαύεται το εκκλησάκι του Αγίου Αθανάσιου. Εορτάζει στις 18 Ιανουαρίου. 

 



ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΗ ΒΡΑΒΡΩΝΑ 
Στη Μεταβυζαντινή εποχή, στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, η ισχυρή χριστιανική πίστη διατήρησε ζωντανή την Ορθοδοξία μέσα από ταπεινά εκκλησάκια μικρών διαστάσεων και αμελούς κατασκευής, τα οποία αποτέλεσαν τον απόηχο της αίγλης του Βυζαντίου. 



ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΒΡΑΒΡΩΝΑΣ 
Στο δρόμο που οδηγεί από το Μαρκόπουλο στη Βραυρώνα, στη μέση ενός ελαιώνα, είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Αγίου Θωμά. Εντάσσεται και αυτό στο οικοδομικό πρόγραμμα κατασκευής ναϋδρίων κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οπότε οι κάτοικοι των Μεσογείων απολάμβαναν ιδιαίτερα δικαιώματα σε θέματα θρησκείας και πίστης από τον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή. 

περισσοτερες φωτογραφιες εδω


 


ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ 
Κατά την Μεταβυζαντινή εποχή, και συγκεκριμένα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής είχε παραχωρήσει θρησκευτικά προνόμια στους κατοίκους της Αττικής. Η σταθερότητα αυτή διαταράχθηκε, όταν το 1687 ο Βενετός ναύαρχος Μοροζίνι επιχείρησε να ανακαταλάβει την Αττική και να επαναφέρει την κυριαρχία των δυτικών στην περιοχή, χωρίς όμως επιτυχία. 

 


ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ 
Στο βορειοανατολικό άκρο του κόλπου του Πόρτο Ράφτη πολύ κοντά στη θάλασσα υπάρχει κτισμένο ναΰδριο αφιερωμένο στον Άγιο Σπυρίδωνα. Χρονολογείται στα τέλη του 18ου αιώνα, εποχή κατά την οποία κτίστηκαν πολλές εκκλησίες στην περιοχή των Μεσογείων, ύστερα μάλιστα από την υπογραφή της συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774, που καθόριζε την προστασία του Χριστιανισμού και των εκκλησιών εντός των ορίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 


ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ ΣΤΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ (στο δρομο πισω απο την Αστυνομια)  
 Στα ταραγμένα χρόνια της Οθωμανικής κατοχής έγιναν πολλές καταστροφές σε χριστιανικούς ναούς, στα πλαίσια της επιβολής της νέας πολιτικής κατάστασης. Ωστόσο ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής ύστερα από την επίσκεψή του στην Αττική το 1458 και 1460 και εξαιτίας του θαυμασμού του για τα κλασικά μνημεία, παραχώρησε ειδικά προνόμια στους κατοίκους της. Μάλιστα κατά τη δεύτερη περίοδο της Τουρκοκρατίας επιτράπηκε υπό όρους η επισκευή ή η ανακατασκευή των κατεστραμμένων εκκλησιών, όμως σε χρονικό διάστημα μερικών ημερών. Για το λόγο αυτό τα συγκεκριμένα ναΰδρια διακρίνονται για τις μικρές τους διαστάσεις, την έλλειψη συμμετρίας και τα μικρά φωτιστικά ανοίγματα σε μορφή πολεμίστρας.
 Ένα τέτοιο εκκλησάκι είναι και ο Προφήτης Ηλίας, κτισμένος, όπως άλλωστε όλοι οι ναοί που είναι αφιερωμένοι σε εκείνον, στην κορυφή λόφου πλησίον της λεωφόρου Πόρτο Ράφτη, όπου βρίσκεται και το σύγχρονο υδραγωγείο του Μαρκοπούλου. Χρονολογείται στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα και ανήκει στον τύπο της μονόκλιτης βασιλικής με δίρριχτη κεραμοσκεπή στέγη. Είναι κατασκευασμένος από αργούς λίθους, εξωτερικά φέρει επίχρισμα και επάλληλα στρώματα ασβέστη, ενώ οι διαστάσεις του είναι 6,65 Χ 4,10μ. Η αψίδα του ιερού είναι ημικυκλική, ενώ η πρόσοψη του ναού έχει αλλοιωθεί από την προσθήκη δύο πτερυγίων αριστερά και δεξιά του δυτικού τοίχου και ως συνέχειά του, που δίνουν την εντύπωση στηριγμάτων. Ίσως αποτελούσε τμήμα ενός μεταγενέστερου νάρθηκα, ο οποίος έμεινε ημιτελής. Επίσης εκατέρωθεν της εισόδου υπάρχουν κτιστά πεζούλια για τους προσκυνητές και εικονοστάσι. Στη δυτική απόληξη της στέγης δεσπόζει σταυρός από πωρόλιθο.
 Εσωτερικά εντύπωση προκαλεί η οροφή, η οποία είναι μεν ημικυλινδρική, ωστόσο στο ανώτερο σημείο της οι τοίχοι κλείνουν προς τα μέσα, χωρίς όμως να γωνιάζουν. Η κόγχη του ιερού είναι ημικυκλική με εντοιχισμένη την αγία Τράπεζα. Το ιερό χωρίζεται από τον κυρίως ναό με κτιστό τέμπλο, που χαρακτηρίζεται από την έλλειψη συμμετρίας, καθώς η πλευρά που βρίσκεται στα δεξιά της Ωραίας Πύλης είναι η μισή σε πλάτος από την αριστερή, δείγμα επίσης της προχειρότητας της κατασκευής του ναϋδρίου.
Οι τοίχοι εσωτερικά καλύπτονται από τοιχογραφίες, οι οποίες διακρίνονται χρονικά σε τρεις φάσεις: στα μέσα του 18ου, στα τέλη του 18ου και στα μέσα του 19ου αιώνα. Στην πρώτη φάση ανήκουν οι τοιχογραφίες του τέμπλου, όπου απεικονίζονται οι μορφές του Ιησού, της Θεοτόκου, συνοδευόμενη μάλιστα από την ανορθόγραφη επιγραφή «Η ΟΞΙΑ ΑΝΤΥΛΗΨΙΣ», και του προφήτη Ηλία. Η μορφή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου δε χωρούσε στο τέμπλο, όπως συνήθως βρισκόταν πλησίον του Ιησού, εξαιτίας της προαναφερθείσας ασυμμετρίας. Στην ίδια φάση χρονολογούνται επίσης η Άκρα Ταπείνωσις, ο Άγιος Στέφανος και ο Άγιος Φίλιππος, που βρίσκονται στην κόγχη του ιερού. Σε όλες αυτές τις τοιχογραφίες αναγνωρίζεται το χέρι του αγιογράφου Γεωργίου Μάρκου ή του συνεργείου του. Η Πλατυτέρα στο ανώτερο σημείο της κόγχης του ιερού και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου στο μέτωπο, που δημιουργείται πάνω από αυτό, ανήκουν χρονικά στη δεύτερη φάση αγιογράφησης το ναού. Κατά την τελευταία φάση ωστόσο κάποιος άγνωστος ζωγράφος απλά επιζωγραφίζει με αδεξιότητα τις ήδη υπάρχουσες τοιχογραφίες αλλοιώνοντάς τις αισθητά. Δεν λείπουν βέβαια και αγιογραφίες του 20ου αιώνα, όπως του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Δημητρίου στον βόρειο τοίχο, οι οποίες αποτελούν
αφιερώματα πιστών.

περισσοτερες φωτογραφιες εδω

 

 

ΑΓΙΑ ΘΕΚΛΗ 
Η Εκκλησία της Αγίας Θέκλης είναι μικρή, θολωτή βασιλική με δίρρικτη στέγη, που καλύπτεται με κεραμίδια. Το εσωτερικό της καθαρίστηκε, συντηρήθηκε και στερεώθηκε το 1981 – 82 από την αρχαιολογική υπηρεσία. Ο καθαρισμός της από την αιθάλη και τα άλατα απεκάλυψε τοιχογραφίες εξαίρετης βυζαντινής τέχνης. Ο ναός ακολουθεί τη ναοδομία της εποχής του με χαμηλό κυλινδροειδή θόλο. Ο ναΐσκος της αγίας Θέκλης ήταν καταγραφές από δυνατές εκφραστικές τοιχογραφίες. Ο χρόνος ίδρυσης του ναού βρίσκεται μεταξύ του 1730 – 1750 όπου παρουσιάζεται κάποια άνθιση, οικονομική και κτιριακή σ’ όλη την Αττική. Την εποχή αυτή κτίζονται και επιδιορθώνονται πολλές ερειπωμένες εκκλησίες της περιοχής.
Όσον αναφορά τον Αγιογράφο του ναού πρόκειται για κάποιον μαθητή των αξιόλογων Αργείων αγιογράφων Γεωργίου και Αντωνίου Μάρκου, οι οποίοι ιστόρησαν την διπλανή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Μοιάζουν με τις αγιογραφίες των εκκλησιών Προφήτη Ηλία, Αγίου Δημητρίου Ντάγλα, Παναγίας Νεκροταφείου κ.α. Εορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου.

 

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗ ΜΕΡΕΝΤΑ 
Κοντά στο Μαρκόπουλο και ειδικότερα ανατολικά όπου εκτεινόταν στην αρχαιότητα ο δήμος Μυρρινούντος, βρίσκεται ο κομψός ναός κοιμήσεως και εισοδίων της Θεοτόκου.
Πρόκειται για έναν μονόχωρο καμαροσκέπαστο ναό, απλή μονόχωρη βασιλική με δίρρικτη στέγη η οποία διαδέχτηκε τρίκλιτη βασιλική των πρώτων Χριστιανικών αιώνων. Ο καθηγητής Μπούρας αναφέρει ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερο διδακτικό μνημείο. Αξίζει να σημειωθεί ότι μεταξύ αυτών που είχαν εντοιχισθεί στο ναό ήταν και η πλίνθος του αρχαίου αγάλματος κόρης, της Φρασίκλειας. Ο ναός είναι καταγραφές και οι τοιχογραφίες χωρίζονται σε τέσσερα διαφορετικά στρώματα τοιχογράφησης. Η πιο σημαντική είναι η δεύτερη του 13ου αιώνα. Εορτάζει στις 23 Αυγούστου και στις 21 Νοεμβρίου.

 

 

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΟΥ ΝΤΑΓΛΑ 

Ανήκει στον τύπο της μονόκλιτης βασιλικής με ύστερη ξυλόστεγη ορθογωνική προσθήκη στην είσοδό του και δίρρικτη στέγη. Κτίστηκε με αρχαίο οικοδομικό υλικό και πρωτοχριστιανικά αρχιτεκτονικά μέλη περί το 1750μ.Χ. και αγιογραφήθηκε αρχικά το 1753 από τους μαθητές του Γ. Μάρκου (Κυπριώτη ή Αντ. Μάρκου). Συμπληρώθηκε η ιστόρησή του το α’ μισό και β’ μισό του 19ου αιώνα και τέλος ο Λυμπέριος στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα επιζωγράφισε πολλές από τις τοιχογραφίες του.
Στην εποχή πριν το 1900μ.Χ. ο περιβάλλων χώρος του ναού χρησιμοποιήθηκε για κατοικία ανθρώπων που έπασχαν τότε από ανίατες ασθένειες (φυματίωση ή λέπτρα).

 

 

 

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ στο ΓΗΠΕΔΟ
Στην ανατολική πλευρά του Δημοτικού Γυμναστηρίου του Μαρκόπουλου, είναι κτισμένο το εκκλησάκι της αγίας μεγαλομάρτυρος Παρασκευής. Το εκκλησάκι της αγίας Παρασκευής, που έχει εξωτερικές διαστάσεις 6,25 x 2,90μ. συμπεριλαμβανομένης και της κόγχης του ιερού, ανήκει στον τύπο της απλής, μονόκλιτης βασιλικής με αμφίκλινη στέγη, που την σκεπάζουν παλιά κεραμίδια. Την εκκλησία την διακρίνει η ασυμμερτρία, η προχειρότητα, η βιασύνη, η αφρόντιστη κατασκευή. Ο ναός της αγίας Παρασκευής παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τους άλλους ναούς της περιοχής π.χ. άγιο Δημήτριο Ντάγλα, Παναγία Κουτάλα, άγιο Αθανάσιο κ.α., μόνο που είναι ο πλέον αφρόντιστος στη δομή του απ' όλες τις άλλες. Στοματική παράδοση που έφτασε μέχρι τις μέρες μας, μας πληροφορεί πως η περιοχή αυτή ήταν ιδιοκτησία κάποιας πλούσιας Παρασκευής, η οποία είχε νόθο παιδί. Η περιφρόνηση της κλειστής κοινωνίας του χωριού την οδήγησε να γίνει μοναχή και να έρθει να μονάσει στον τόπο που σήμερα είναι κτισμένη η εκκλησία της αγίας Παρασκευής. Ο ναός της αγίας Παρασκευής χρησιμοποιήθηκε ωως νεκροταφειακός του συνοικισμού Ντάγλα. Εορτάζει στις 26 Ιουλίου.

 

 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νεκταρίου θεμελιώθηκε στις 31/3/1975 από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Αγαθόνικο. Είναι μονόκλιτη βασιλική σταυροειδής με τρούλο. Κάτω από τον ναό υπάρχει μικρή αίθουσα υποδοχής και παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων.
Το οικόπεδο είναι δωρεά της Αικατερίνης Παν. Παπασωτηρίου. Δωρεά επίσης έχει προσφέρει και η ανώνυμη εταιρεία ΕΒΕΤΕ. Εμπνευστής  και κτήτωρ ήταν ο μακαριστός π. Γεώργιος Μποτονάκης με την συνδρομή του πιτού λαού ο οποίος  «μόχθοις πολλοί ανήγειρεν». Εορτάζει  9 Νοεμβρίου.

 

 

 

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΓΓΕΛΙΑ - ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ
Ο Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Καγκελίων  είναι μονόκλιτη βασιλική με δίρρικτη στέγη. Ο ναός ανεγέρθηκε και αποπερατώθηκε κατά τα έτη (1973 – 1974) από τον εξωραϊστικό σύλλογο «Η Αγία Παρασκευή Καγκελίων Π. Ράφτη». Τα εγκαίνια του ναού έγιναν στις 18 Ιουλίου 1976 από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Αγαθόνικο.
Το οικόπεδο είναι δωρεά του Ευαγγ. και Γεωργ. Ορφανού. Ο ναός ανακαινίστηκε το 2008 – 2009 από δωρητές και ιδιαίτερα από τον Δήμο Μαρκοπούλου. Προστέθηκε ο νάρθηκας και νέα στέγη. Επίσης καλλωπίστηκε εσωτερικά και εξωτερικά.
Τα θυρανοίξια του νέου ανακαινισμένου ναού έγιναν στις 24 Ιουλίου 2009 από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαο.
Εορτάζει στις 26 Ιουλίου.

 

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΤΑΛΑ
Το εκκλησάκι της Παναγίας, είναι κτισμένο στον τύπο της απλής, ξυλόστεγης Βασιλικής και με στοργή περισώζει την αμφικλινή, ξύλινη οροφή του. Ο Ιησούς και η Θεοτόκος στην πρώτη τους ιστόρηση παρουσιάζουν ομοιότητες με τις αντίστοιχες παραστάσεις του Ντάγλα κ.α. Συμπερασματικά, στην εκκλησία της Παναγίας έχουμε τέσσερις αγιογράφους, που κατά καιρούς την ιστόρησαν :  Ο Πρώτος ιστόρησε το εικονοστάσι (Ιησού Χρηστό, Θεοτόκο, Πρόδρομο). Ο Δεύτερος αγιογράφος δούλεψε στις αρχές του 19ου αιώνα και έργο του είναι "Η κοίμηση της Θεοτόκου". Ο Τρίτος δουλεύει στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και επιζωγραφίζει. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου, ένας τέταρτος, που αντικαθιστά τις πολύ φθαρμένες τοιχογραφίες της κόγχης του Ιερού και της αγίας Πρόθεσης. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, ένας πέμπτος αγιογράφος περνά από την εκκλησία της Παναγίας με γνώσεις μηδαμινές, βαθύτατα επιρρεασμένος από τη δύση και με φτηνά υλικά και άσχετος με τη λειτουργική τέχνη της αγιογραφίας. Εορτάζει στις 15 Αυγούστου.

 

 

 

ΑΓΙΟΣ ΝΥΦΩΝΑΣ
Ο Ναός του Αγίου Νήφωνα είναι απλή θολωτή βασιλική με δίρρικτη στέγη. Δίπλα στον ναό υπάρχει κτιστό καμπαναριό. Ο Ναός διαθέτει αξιόλογες τοιχογραφίες. Εορτάζει στις 25 Αυγούστου (Σύναξη Αγίων Νυφώνων)

 

 

 

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΩΤΗΡΟΣ
Καθώς πηγαίνουμε προς Αυλάκι (Π. Ράφτη), πριν συναντήσουμε την Αγία Μαρίνα βρίσκουμε μια διακλάδωση δεξιά του δρόμου. Ακριβώς μόλις μπούμε στη διακλάδωση, δεξιά στο μικρό λόφο δεσπόζει το ναΰδριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Στον Ναό αυτό παλαιότερα τιμόταν η Αγία Μαρίνα. Είναι θολωτή απλή βασιλική με δίρρικτη στέγη. Το οικόπεδο έγινε δωρεά από τον Σπ. Σταμ. Δράκο στην ενορία Αγ. Ιωάννου Μαρκοπούλου.
Στον πόλεμο του 1940, οι Ιταλοί φοβούμενοι ότι τα συμμαχικά στρατεύματα θα αποβιβάζονταν στην παραλία, μπήκαν στον ναό, κατέστρεψαν το τέμπλο, τα καντήλια και την Αγία Τράπεζα και έχτισαν κάτω απ’ αυτήν πολυβολείο.
Μετά την απελευθέρωση, οι κάτοικοι προσπάθησαν να γκρεμίσουν το πολυβολείο αλλά δεν τα κατάφεραν. Έτσι έχτισαν ξανά την Αγία Τράπεζα πάνω από το πολυβολείο. Το 1975 στην παραλία έχτισαν την νέα Αγία Μαρίνα και τον ναό αυτό τον αφιέρωσαν στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Ο Ναός καλλωπίστηκε και επιδιορθώθηκε. Τα έργα αυτά έγιναν με δωρεά του Γεωργ. Σωτ. Σωτηρίου στη μνήμη των γονέων του Σωτηρίου και Βασιλικής. Εορτάζει στις 6 Αυγούστου

 

 

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗ ΔΡΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ)

 

ΥΠΑΠΑΝΤΗ

 

ΠΡΟΦ. ΗΛΙΑΣ - ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ

 

ΣΤΗ ΧΑΜΟΛΙΑ

ΙΝ. ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΡΙΒΛΙΑ - ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ 22990 78776
ΙΝ. ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ 22990 25381
ΙΝ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ 22990 40040